Stálhornið hefur góða suðuhæfni, plastaflögunarhæfni og ákveðinn vélrænan styrk sem krafist er við notkun. Samkvæmt mismunandi þörfum mannvirkisins er hægt að mynda ýmsar álagshlutar og þeir geta einnig verið notaðir sem tengihlutar milli hluta.

Yfirborðsgæði stálhornstanga eru tilgreind í stöðlunum og almennt er krafist að engir skaðlegir gallar séu til staðar við notkun, svo sem skemmdir, ör, sprungur o.s.frv.

Leyfilegt frávik frá rúmfræði stálhornstöng er einnig tilgreint í staðlinum, sem almennt inniheldur þætti eins og beygjugráðu, hliðarbreidd, hliðarþykkt, hnútpunktshorn, fræðilegan þyngd o.s.frv., og það er kveðið á um að hornstálið skuli ekki hafa verulegan snúning.